BAŞIMIZ SAĞOLSUN

Renkli kişiliği ve perakendeye katkılarıyla gönlümüzde taht kuran Yaman Hocamızı, ebediyete uğurluyoruz. Hatıralarımızda hep gülen yüzüyle yaşayacaktır..

Taziyelerinizi bildirmek için sayfanın altındaki yorum kısmını kullanabilirsiniz.


 


 


A. Yaman ÖZGÜN

Yaman Özgün

15 Kasım 1952 de doğdu. Ankara Gazi Eğitim Enstitüsünü bitirdi. WARSZAWA’da CHOPIN araştırmaları yaptı, İstanbul Üniversitesi İşletme İktisadı Enstitüsünde “Pre. MBA” İşletmecilik ihtisas” bitirdi.

KOÇ grubu şirketlerinden MİGROS Eğitim müdürü olarak çalışırken yurt içinde ve dışında değişik konularda koordinasyonlar ve projeler tamamladı.

Yurt içinde ve dışında yaklaşık 2800 eğitim uyguladı. 2001 yılında Migrostan emekli olduktan sonra SABANCI ÜNİVERSİTESİNDE Perakende yönetimi danışmanı olarak çalıştı.
Uluslararası şirketlerde, genel müdür ve genel koordinatör olarak üst düzey yönetim görevlerinde bulundu.

Farklı sektörlerde Eğitim ve Yönetim danışmanlıkları yaptı, halen Boğaziçi Üniversitesi (BÜYEM) perakende yönetim kişisel gelişim dersleri vermektedir.
Başta MARKET dergisi ve www.perakende.org olmak üzere çeşitli yayın kuruluşlarında, mesleki ve sosyal makaleleri yayımlandı.

Mesleki ve toplumsal oturumlarda çok sayıda tebliğler sundu. Sivil toplum örgütlerinde kurucu başkanlıklar veya çeşitli görevler üstlendi.

Yaşamında, müzik adamlığı ve spor yöneticiliği de yer alan ÖZGÜN İngilizce bilmektedir. A. Yaman ÖZGÜN’ün “Perakende Dünyası ve Yaşam” adında yayınlanmış bir kitabı vardır.

A. Yaman Özgün Kimdir? için 112 cevap

  • AL der ki:

    Next B-day has gone

  • AL der ki:

    Time is going so fast…

  • Deniz Özgün der ki:

    Küçük ikizlerin 20 yaşında oldu babacığım.20.yaş doğum günümüzde resminin yanında değil de senin yanında resim çektirmeyi ne kadar çok istediğimizi söylememe gerek yok sanırım.Şuan karşımda Güneş’in Senin ve benim olduğumuz bir resim var keşke o seneler donup kalsaymış…

    • ziya der ki:

      güzel kızlar babanız güzel bir insandı. ruhu şad olsun. babanızla ben arkadaşken siz yoktunuz..

  • Deniz Özgün der ki:

    Bugün her şey üzüntülü ve ağır. Seni çok özledim.

  • Güneş Özgün der ki:

    Her şubat ayı geldiğinde içimin sıkıntısı başlar,hele ki takvimler 12 şubat’ı gösterdiğinde o gün benim için berbat bir gündür.Bugün sensiz 4.yılımız.4 yıl boyunca acı,tatlı zamanlar geçirdik ama her şey yarımdı.Her gün,her an aklımızda ve kalbimizdesin.Yokluğun,zaman geçtikçe yüzümüze daha acı bir şekilde vuruyor ve özlem,tarifi olmayan bir şekilde artmaya devam ediyor.Seni çok seviyorum..

  • AL der ki:

    Rest in Peace, Yaman

  • Coşkun Öncel der ki:

    Sevgili Yaman,
    Bu gün öğretmenler günü 24.11.2013 bir buruk kutlama ve sana özlem içindeyim.Başkalarına neler öğrettin tam bilmiyorum ama bana insanlık,sabır, tolerans ve nezaketin önemini öğrettin. Bu akşam aynı eskisi gibi ama bu sefer Silivri’de bir otelde seni anarak ve güler yüzünü hatırlayarak bir kadeh içeceğim.
    Efsane öğretmen ”öğretmenler günün ” kutlu olsun. Nur içinde yat.
    Coşkun

  • Ale der ki:

    Your birthday dear friend… R.I.P.

  • Deniz Özgün der ki:

    15 Kasım 1952
    61 sene önce Eskişehir.
    Sen yoksun ama biz her gün olduğu gibi bugünde seni düşünüyoruz, senin hatıralarınla yaşıyoruz. Bugün seninle doğum gününü kutlamayı o kadar çok isterdim ki. Birlikte pasta yeseydik, hediyelerini açsaydık…Ben sana yaşlandın diye takılsaydım sende bana hadi canım ordan deseydin.Ben bu konuşmaları aklımda canlandırdım merak etme.Seni çok seviyorum.Nur içinde yat.

  • Deniz Özgün der ki:

    Bu bayram sabahı,sensizliğimizi bir kez daha yüzümüze vurdu.
    Tahammül gerek,özlem iyice arsızlaştı.

  • seyda oguz der ki:

    bugün yine sizin siteye tesadüf ettim. şimdiye kadar ne zaman bir market görsem hala görev icabı diye içeri dalıyorum. ve ister istemez bir sürü şeye bakıyorum.
    ama en çok sizin bir sözünüz aklıma geliyor…
    kaç sene öncesinde bunun teşhisini yapmıştınız ve hala inanılmaz doğru:
    şirkete giren yeni kasiyerlere gülümsemeyi öğretemiyorum diye hayıflanıyordunuz. çünkü aile ve çevreden öğrendiklerini unutmuyorlar. eğitim bitince normal hallerine dönüyorlar, diyordunuz.
    yaman bey, daha hala hiç bir kasiyer gülümsemeyi öğrenemedi… ne migros’ta ne de diğerlerinde…
    ama işin kötüsü artık migros’taki kasiyerler bile benim onlara uzattığım kredi kartımı bana vermek yerine oraya bırakıveriyorlar….
    ne çok anıyorum sizi. hele ki markete girip alışveriş yaptığımda mutlaka…
    sonra düşünüyorum, hoşuma gidiyor; insanın yaptığı işle özdeşleşmesi! hoş bir şey… gerçi artık yok bu duygular ama…
    biz de dinozor neslindeniz zaten değil mi? ;)))))))))))))))))))))

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir